मुक्तक,

मलाइ तिम्रो परेली मा बास समेत दिन्छौ भनें
जिवन भरि डोर्याउने आस समेत दिन्छौ भनें
सुटुक्क नै डेरा सरि आउछुअब तेतै तिर-
बाच्ने मन छ अलिदिन गास समेत दिन्छौ भनें।

सन्जाल आखिर सन्जाल हो

दुवै दिनको मायाजाल हो
कसैले यसलाइ भबिस्य ठान्लान
कहिलेकांहि त यो अपगाल हो।

गोरेटो तिमी तिरै मोड्नुपर्छ अब
साइनो तिमी सङगै जोड्नुपर्छ अब
दुई मुटु एक ज्यान भैसकेपछी
तिम्रै फुलबारी गोड्नु पर्छ अब।।

प्राय जसो झुपडिमै यो मन किन रम्छ होला?

झझल्को त्यो मनले पनि जन्मठाउं कै गम्छ होला
झुपडी नै भए पनि महल भन्दा प्यारो हजुर-
आँसु भित्र खुशी मिल्ने त्यही ठाउँ बन्छ होला।।

सङगै हिंडे जस्तो गरि, खुट्टा मेरो काटिलियौ

नाटक यति राम्रो गर्यौ,मन मेरो साटिलियौ

कलियुग यस्तै हुन्छ, भन्ने समेत भुलेछु नि

बिश्वास अनि आस्था समेत अरु सबै ढांटिलियौ।

म नि हुन्थें तिमी जस्तै, मगमगाउंथें फुल झैं
सुवास छर्थें वसन्तमा ,जगमगाउंथें जुन झैं
फुल्नै पाइन तिमी जस्तो, निमोठिएं कोपिला मै-
बन्थें सायद तिर्खा मेट्नें, पबित्र त्यो मुल झैं।

.