मुक्तक,

बाध्यता मा अल्झाएर किन राख्नु जिन्दगिलाइ

सम्झौता मा बल्झाएर किन मार्नु जिन्दगिलाइ

सृष्टि को अनमोल उपहार हो जान्दाजान्दै

मुर्झाएर दुखी बनाइ किन छोडनु जिन्दगी लाई।।

कोठै भित्र बसि बसि सन्सार खल्बलाउछ यो
मौका मिले प्रेम को गीत मा सल्बलाउछ यो
गज्जब बनेको रहेछ यो कलम भन्ने चिज पनि
अनुत्तरित कति प्रश्न लेखी चल्बलाउछ यो।।

पछाडी पनि फर्किदै गर्नु
कहिले काहीं झर्किदै गर्नु
लामो रहेछ जीवन को यात्रा
मुस्कुराउदै लर्किदै गर्नु।।

मुक्तक,

हेर्दै गर्दा पत्थर रसाएको पाएं

सुधिं हेरे बाँस बसाएको पाएं

तिम्रो मन ढुङ्गा को भन्दिन म

बिना सुसेली गीत सुसाएको पाएं।।

बिस्वास मा त विष हुन्छ भन्छन
बिकास मा झन रिस हुन्छ भन्छन

आकाश को बाटो उनै लाई खुल्छ
पास्पोर्ट मा छाप भिसा हुन्छ भन्छन।।

आमा को सामिप्यता मल्हम बन्छ दुखाइ मा

भोजन पनि स्वादिस्ट बन्दो रैछ पकाइमा

चारैधाम हुन आमा, खोज्नु बेकार बाहिर-

आनन्दित मन बन्छ ममता युक्त सिकाइमा।।

माधुर्यता छर्छन आँखा
बाटो मनको कोर्छन आँखा
दोष यिनैको हो मन पराउनु 
मन कसै को चोर्छन आँखा।।

..

मुक्तक,

कता कता निधारतिर बुढ्यौली को चिन्न देखें

युवावस्था भन्दा आज आफूलाइ भिन्न भेटें।

यताकता कुरा भयो उमेर लाई हेरि खुबै 

सोधिहालिन उन्ले उमेर मुस्कुराउदै सोर्ह लेखें।।

जन्मै नदे इश्वर तैंले, हालत यस्तो गर्छस भनें
मातृत्व र पितृत्व को, छाँया तैंले हर्छस भनें।
मन मस्तिष्क खल्बलिन्छ, जब भेट्छु यस्तो चित्र
पुजा पाठ किन गरौं? छैनस भनें तं पबित्र।।

हीरा बन्न सयौं चोट खान्छ होला पथ्थर ले नि

पाठ धेरै सिकाउछ मान्छे बन्न ठक्कर ले नि

जिवन ,बिश्वबिद्धालय मान्नै पर्ने भएको छ

चोट धेरै पाएपछी बन्छ मान्छे लठ्ठर ले नि।।

मलाइ घर पठाउन कोशेली पात गर्यौ तिम्ले
भारी ठूलो तिम्रै मायां मन भरी भर्यौ तिम्ले
साच्चिकै नै चलाएको कस्ले हो यो रितिरिवाज?
मन मुटु मा गांठो पार्दै गोत्र समेत सार्यौ तिम्ले।

फटाहाहरुले नारी अस्मिता लुटेका छन
कहिले धुर्तहरु देशलुट्न जुटेका छ्न
जुट्नु छैन कहिलेइ सहकार्य अनि सत्कर्म मा
खानु के परेर हो कुन्नी आपस मा फुटेका छन।।

.

मुक्तक,

मलाइ तिम्रो परेली मा बास समेत दिन्छौ भनें
जिवन भरि डोर्याउने आस समेत दिन्छौ भनें
सुटुक्क नै डेरा सरि आउछुअब तेतै तिर-
बाच्ने मन छ अलिदिन गास समेत दिन्छौ भनें।

सन्जाल आखिर सन्जाल हो

दुवै दिनको मायाजाल हो
कसैले यसलाइ भबिस्य ठान्लान
कहिलेकांहि त यो अपगाल हो।

गोरेटो तिमी तिरै मोड्नुपर्छ अब
साइनो तिमी सङगै जोड्नुपर्छ अब
दुई मुटु एक ज्यान भैसकेपछी
तिम्रै फुलबारी गोड्नु पर्छ अब।।

प्राय जसो झुपडिमै यो मन किन रम्छ होला?

झझल्को त्यो मनले पनि जन्मठाउं कै गम्छ होला
झुपडी नै भए पनि महल भन्दा प्यारो हजुर-
आँसु भित्र खुशी मिल्ने त्यही ठाउँ बन्छ होला।।

सङगै हिंडे जस्तो गरि, खुट्टा मेरो काटिलियौ

नाटक यति राम्रो गर्यौ,मन मेरो साटिलियौ

कलियुग यस्तै हुन्छ, भन्ने समेत भुलेछु नि

बिश्वास अनि आस्था समेत अरु सबै ढांटिलियौ।

म नि हुन्थें तिमी जस्तै, मगमगाउंथें फुल झैं
सुवास छर्थें वसन्तमा ,जगमगाउंथें जुन झैं
फुल्नै पाइन तिमी जस्तो, निमोठिएं कोपिला मै-
बन्थें सायद तिर्खा मेट्नें, पबित्र त्यो मुल झैं।

.